gidenler

bu sıralar sadece düşünmekle geçiyor zaman.işte evde uykuda kısacası heryerde.ne bileyim sanki boşlukta süzülüyorum.bazı şeyleri kaybetmenin acısı ağır yara bırakıyor.buda insanda sters yapıyor.bağzı kimselere karşı aşırı tepkili oluyorum ve buda yeni sorunlar çıkarıyor.bilmem ne zaman,nasıl,hangi sebeple bu hayatımdaki kötü döngü düzelir ama kısa zamanda olmasını umud ediyorum.artık ufak şeyler gözüme görünmez oldu.gün geçtikçe batıyorum.Haluk Levent in daağlar şarkısında dedği gibi dağ gibi bir yiğide kıydı geçti sanki vakit.gerçektende öyleydi.neydim,noldum.bi ayda 12 kilo verdim.yani nereye kadar gidecem hayatımda şuan tek cevaplanması gereken soru "Nolacam?".hayırlısıyla bi cevaplansaydı.ne bileyim artık hayattan bi umudumda kalmadı.ama hayat bu belli olmaz derler ya sadece umudum Allah azimşan hz kaldı.eğer halimin bu denli kötü olduğunu okuyan olursa bana dua etsin.bi umut dua edenlerden birinin ki kabul olmazsa birinki kabul olur ya :) neyse bi dahaki yazıya umarım daha ii olurum.